Firmy, produkty, usługi budowlane

Owy cement hutniczy uzyskuje się poprzez jednoczesne zmielenie klinkieru, niewielkiego dodatku gipsu oraz wysuszonego granulowanego żużla wielkopiecowego. Tak uzyskany cement hutniczy jest hydraulicznym materiałem wiążącym.

Inną metodą pozyskania tego rodzaju cementu jest dokładne wymieszanie każdego składnika z osobna. Według Europejskiej normy ENV 197-1:1992 istnieją trzy cementy hutnicze takie jak : III/A, III/B, III/C. Wszystkie te rodzaje cementu hutniczego posiadają 5% składników drugorzędnych, jednak różnią się od siebie tym, że posiadają różne ilości granulowanego żużla wielkopiecowego. W CEM III/A znajduje się od 36 do 65% żużla, w CEM III/B od 66% do 80%, a w CEM III/C zawartość żużla wynosi od 81% do 95%. Cement, który posiada wysoką zawartość żużla jak na przykład CEM III/C może być stosowany jako cement o niskim cieple hydratacji stosowanym przy układaniu dużych mas betonu.

W zależności od procesów produkcyjnych oraz metod chłodzenia skład i właściwości fizyczne żużla wielkopiecowego zmieniają się. Jeżeli chcemy użyć żużlu aby wyprodukować cement hutniczy to musimy go chłodzić bardzo szybko co daje zestalenie się w formie szkliwa.

Produkując cement hutniczy nie zapomnijmy o uwzględnieniu suszenia żużlu przed zmieleniem. Zbyt duża ilość wody może przeszkodzić procesowi mielenia. Gdy chcemy uzyskać wysoki stopień zeszklenia żużli musimy liczyć się z tym, że możemy zwiększyć wilgotność żużli. Osuszać żużel granulowany możemy intensywnie w temperaturach, które nie są wyższe od temperatury dewitryfikacji szkła. Jednak, gdy dojdzie do przekroczenia tej temperatury można obniżyć aktywność hydrauliczną żużla w wyniku rekrystalizacji. Rekrystalizacja zaczyna się od temperatury 500° C.

Wzrost wytrzymałości cementu zależy od ilości żużla w cemencie. Im więcej żużla jest w nim tym wolniej twardnieje a jego wieloletnia wytrzymałość jest o 3-4 razy większa niż wytrzymałość 28 dniowa. Aby przyspieszyć proces twardnienia należy skorzystać z procesów technologicznych. Jeżeli właściwie rozdrobnimy cement to przyspieszymy jego proces twardnienia tym samym zwiększymy wytrzymałość początkową cementu hutniczego. Gdy już bardzo dobrze rozdrobnimy cement hutniczy z wodą zauważymy, że hydratacji pierwsze ulegają składniki cementu portlandzkiego. Po tym żużel reaguje z wodorotlenkami alkaliów oraz wodorotlenkami wapnia, które powstały w wyniku hydratacji cementu portlandzkiego. Po tym wszystkim następuje tworzenie się fazy C-S-H.

Cement hutniczy musi spełniać wymagania ustalone przez normę europejską ENV 197-1:1992 i chodzi tu o to aby żużel, który jest stosowany do produkcji. Aby te wymagania były spełnione masa żużla musi zawierać CaO, MgO i SiO2, a suma CaO i MgO nie może przekroczyć 1,0 w stosunku do SiO2. Dzięki temu może być zapewniona bardzo wysoka alkaliczność, a żużel wtedy jest hydraulicznie obojętny. Kształt ziaren zmielonego cementu jest kanciasty.

Najkorzystniejszymi właściwościami cementu hutniczego jest mała przepuszczalność betonów z niego wykonanych oraz odporność nadsiarczanowa korozję. Jej cechą charakterystyczną jest również niski stopień twardnienia przez co służy do wykonywania dużych gabarytów elementów betonowych oraz obiektów hydrotechnicznych. Swoje zastosowanie znajduje również w budowaniu autostrad, mostów i wiaduktów.