Firmy, produkty, usługi budowlane

Podział cementów na dwie podstawowe grupy takie jak: cementy powszechnego użytku, które są uznane za "tradycyjne i wypróbowane" oraz na cementy specjalne, które mają dodatkowe cechy użytkowe został stworzony przez normalizację europejską.

Pierwsza grupa jest objęta zharmonizowaną normą europejską EN 197-1. Owa norma została w Polsce przyjęta w 2002 roku i nazwano ją Polska Norma PN-EN 197-1:2002. W swoim zapisie nie zawiera takiego rodzaju cementów, które posiadają dodatkowe właściwości. Tymi dodatkowymi właściwościami mogą być cechy użytkowe oraz niska zawartość alkaliów, która występuje wśród cementów specjalnych.

Wysoka zawartość alkaliów czy zawartość siarczkowa stanowiła problem dla krajowego budownictwa. Normy dotyczące cementów były określone jedynie dla cementu portlandzkiego siarczanoodpornego. Istotnym utrudnieniem było to, że nie były określone cementy, za pomocą których można byłoby wykonywać ogromne masywy budowlane czy też obiekty hydrotechniczne. Normę dotyczącą cementów o właściwościach specjalnych opracowano dopiero z inicjatywy Stowarzyszenia Producentów Cementu i Wapni oraz IMMB O/Kraków w KT Nr 196 ds. Cementu i Wapna. Cementy specjalne, które są zawarte w PN-B-19707: 2003 „Cement. Cement specjalny. Skład, wymagania i kryteria zgodności” to przede wszystkim: cement o niskim cieple hydratacji (LH), cement o wysokiej odporności na siarczany (HSR) oraz cement niskoalkaliczny (NA). W tej klasyfikacji cementy nie są ograniczane tylko do jednej cechy, więc można w niej zawrzeć cementy, które mają więcej niż jedną właściwość specjalną.

Zgodnie z normą PN-EN 197-1:2002 cementy specjalne muszą spełniać elementarne wymagania. Przede wszystkim owe wymagania dotyczą podziału cementu ze względu na rodzaj oraz klasy wytrzymałości. Kolejnym wymaganiem jest rodzaj oraz właściwości jego składników, następnie kryteria zgodności właściwości cementu oraz właściwości chemiczne, mechaniczne oraz fizyczne cementu. Aby cement był uznany za specjalny musi mieć ten sam system ocen oraz certyfikację zgodności. W normie PN-EN 197-1:2002 zawarte są również dodatkowe wymagania dotyczące składników, właściwości i kryteriów specjalnego cementu.